Zamknij

Korzystamy z plików cookies i umożliwiamy zamieszczanie ich osobom trzecim. Pliki cookie pozwalają na poznanie twoich preferencji na podstawie zachowań w serwisie. Uznajemy, że jeżeli kontynuujesz korzystanie z serwisu, wyrażasz na to zgodę. Poznaj szczegóły i możliwości zmiany ustawień w Polityce Cookies

 

Ze świata

Muzeum historyczne w Ningbo

Muzeum Historyczne

Ningbo, Chiny

Autor: Wang Shu & Lu Wenyu Amateur Architecture Studio

Konstrukcja: Shentu Tuanbing, Chen Yongbing

Powierzchnia całkowita: 30 000 m2

Projekt: 2003-2005

Realizacja: 2008

Nie podano kosztów inwestycji

 

Architektura poprzez technikę

Muzeum historyczne w Ningbo

Wang Shu, (ur. 4 listopada 1963 w Urumczi) architekt chiński, w 1997 roku wraz z żoną założył pracownię Amateur Architekture Studio, laureat najbardziej prestiżowej nagrody w świecie architektury Pritzker Award. W swoich projektach stawia na naturalność, znajomość tradycji lokalnej, spontaniczność. On sam mówi, że architektura jest spontaniczna z tej prostej przyczyny, iż jest częścią naszego codziennego życia. Karen Stein, członkini kapituły PA – Wanga Shu nazwał swą pracownię Amatorskim Studiem Architektury (Amateur Architecture Studio), ale jego prace są dziełem prawdziwego wirtuoza, który posiadł władzę nad wszystkimi architektonicznymi instrumentami – formą, skalą, materiałem, przestrzenią i światłem. Jedną z najlepszych prac jest właśnie Muzeum Historyczne w Ningbo.

  

Założenia projektowe

Ningbo to dawne miasto portowe, w ciągu ostatniej dekady

przekształcone we współczesną metropolię o szerokich ulicach

i wielkomiejskiej, rozproszonej zabudowie. Według autora

lokalnego muzeum historycznego, wskutek tej przebudowy

Ningbo straciło ludzką skalę,a przyjęty model urbanistyczny

nie odpowiada problemowi liczebności chińskiego społeczeństwa.

Ponieważ według Wang Shu realizacja projektu nie

może tego problemu rozwiązać, muzeum historyczne stanowi

według jego zamysłu samoistny element wypełniający urbanistyczną

pustkę – jest „małym miastem w mieście, na własnych

prawach” lub górą, uformowaną z materiałów odzyskiwanych.

 

Dyspozycja funkcjonalna

Bryła budynku w przyziemiu jest zwarta, przepruta jedynie

otworami wejściowymi. Po przejściu niskim, trzydziestometrowej

długości tunelem, zwiedzający wchodzą do rozświetlonego atrium,

w którym zaczynają się główne trasy komunikacyjne klatek schodowych

i przejść. Na górnych kondygnacjach bryła została rozczłonkowana,

a pomiędzy utworzonymi częściami powstały kameralne

wnętrza przypominające doliny.

Tworzą one taras na dachu stanowiący „szczyt góry”, dostępny

poprzez szerokie zewnętrzne schody z holu bocznego, dostępnego

niezależnym wejściem. Również we wnętrzu widoczny jest podział

przestrzeni za pomocą szerokich,ogólnodostępnych traktów łączących

pomieszczenia schowane za ciężkimi murowanymi ścianami.

Taki układ podkreśla symbolikę góry – tradycyjnego motywu często

przywoływanego we współczesnej architekturze chińskiej. Każda sala

wystawowa ma dwa wejścia, by użytkownicy mogli sami ustalać

trasy zwiedzania. Światło dzienne dociera do wnętrza budynku

poprzez dwa wewnętrzne dziedzińce. Do część biurowo-administracyjnej

oraz zaplecza wchodzi się oddzielne. Ta mnogość wejść do

budynku, wyraźnie zaznaczonych na elewacji głębokimi podcięciami,

nawiązuje do symboliki chińskiego ogrodu.

 

Konstrukcja budynku

Żelbetową konstrukcję szkieletową wykonywano w szalunkach

bambusowych, a na elewacjach zastosowano ponad dwadzieścia

różnych rodzajów materiałów budowlanych. Na odzyskiwanych

materiałach bazuje tradycyjne budownictwo lokalnej ubogiej

ludności – jednak z materiałów takich jak cegła, kamień dachówka

powstają ściany tylko do 8 metrów wysokości. Ponieważ zewnętrzne

ściany muzeum mają po 24 metry wysokości, konstrukcję elewacji

stanowi żelbetowa kratownica zawieszona na konstrukcji budynku.

Jej pola wypełniano materiałem odzyskanym po dawnych wioskach

stojących w tej okolicy, łącząc w ten sposób tradycyjną technikę

budowania z nowoczesną technologią.

Wiele elementów ceramicznych można poznać po charakterystycznych rozmiarach

– najstarsza ze znalezionych cegieł ma 1500 lat i pochodzi

z czasów dynastii Tang. Fragmenty żelbetowej kratownicy wystające

spod okładziny pojawiają się na elewacji w nieregularny sposób.

Choć układ materiałów na elewacji został rozrysowany, realizację tej

części budynku nie zawsze udawało się kontrolować i niekiedy dopiero

po zdjęciu rusztowań oczom architekta ukazywał się rezultat pracy murarzy.

*Foto:www.flickr.com/Architektura Murator

** Tekst: Architektura Murator

*

comments powered by Disqus

2013/05/22

Autor: Jacek Górka

< >